از ديدگاه زنان انترناسيوناليست، جنبش رهايی زن نه امری جنسی و زنانه، بلکه يک امر طبقاتی و اجتماعی است. کسی اين واقعيت را انکار نميکند که سازمانيابی جداگانه زنان ميتواند تاثير مهمی در اصلاح ساختار اجتماعی نظام سرما‌یه‌داری بگذارد. چيزی که بورژوازی و فمينيست‌ها اسم آنرا برابری زن و مرد گذاشته‌اند. اما واقعيت اين است که «برابری» زنان و مردان کارگر معنی جز برابری آنان در استثمار شدن و همينطور حق برابر زنان و مردان بورژوا در سرکوب طبقه کارگر ندارد. هدف زنان  انترناسیونالیست نه اصلاح نظام فعلی، بلکه از میان بردن آن است. ما برای ايجاد نظامی مبارزه ميکنيم که در آن هيچ نشانی از تبعيض نباشد. نظامی بدون طبقه، بدون دولت و پول و در نتيجه بدون هرگونه تبعيض، از جمله تبعيض جنسی. يکی از شروط پايه‌ای برای ماديت بخشيدن به اين هدف ، حضور فعال زنان در خط مقدم مبارزه انترناسيوناليستی است. نگاهی به تاريخ جنبش کمونيستی، نشانگر اين حقيقت است که ساختار و فرهنگ مردسالار جامعه سرمايه‌داری، رشد و تکامل سازمانی جنبش کمونيستی را هميشه تحت تاثير خود قرار داده است. همين واقعيت تاريخی، اتخاذ خطوط نظری مشخص در رابطه با مسئله رهايی زن را ضروری ميگرداند. از همين رو نيز «تکا» از شکل‌گيری «کانون‌های مستقل بحث و مطالعه زنان» با جهت گيری حول محورهای زير حمايت ميکند:

· پذيرش مارکسيسم بعنوان متدولوژی و علم شرايط رهايی پرولتاريا.

· پذيرش ضرورت نقد خصلت مردسالار جنبش کمونيستی تاکنونی.

· پذيرش مکان تاريخی طبقاتی جنبش زنان، بمثابه جزئی از جنبش کارگری سوسياليستی.

· رد کليه احزاب باصطلاح کمونيست وسوسیالیست موجود به مثابه احزاب بورژوايی.

· رد کليه فمینيسم‌های بورژوايی